Men vergeet weleens dat het oostfront in de Tweede Wereldoorlog de meest gevaarlijke en dodelijke locatie was om als Duitse of Russische soldaat te vechten. Miljoenen slachtoffers vonden hun laatste rustplaats op de velden rond Stalingrad, waar veelal eerst een bloedige strijd aan vooraf ging. Tripwire Interactive heeft getracht deze wanhoop in een epische game vast te leggen, maar zal deze chaos wel een goede game vormen? Je leest het in deze review!
De oorlog in West-Europa ging van een leien dakje, maar Hitler en zijn staf namen hier geen genoegen mee. De Sovjet-Unie werd binnengevallen en met overrompelende snelheid streefde de blitzkrieg richting de grotere steden. Hier werd echter de fout gemaakt om niet hoofdstad Moskou aan te vallen, maar Stalingrad eerst binnen te vallen. Leider Stalin zag dit als provocatie en stuurde alle troepen naar de stad, waar vervolgens maandenlang om elke meter, verdieping en rioolschacht werd gestreden.
Gehavende stad
Bombardementen en branden hebben een gehavend geheel van de zeer grote stad achtergelaten. In elk hoekje kan een vijand zitten, maar het zou evengoed kunnen dat je onder vuur wordt genomen door vriendschappelijke troepen. Met beperkte communicatiemogelijkheden en de neiging om op alles wat beweegt te schieten krijgen wij een zeer moeilijke tijd in Stalingrad, waar wij al onze ervaringen uit vorige shooters overboord moeten gooien.
Waar wij in onze reviews vaak beginnen met de singleplayer-ervaring, gaat het ditmaal eens andersom. Red Orchestra 2 is namelijk op de eerste plaats een game die draait om zijn multiplayer, wat valt af te leiden uit het feit dat er op het moment van schrijven duizenden mensen zich al in de online-modus wagen. Het origineel was al populair, maar er wordt getracht nog meer spelers naar de zeer goed uitgewerkte online-ervaring van het vervolg te trekken.
Ieder zijn eigen rol
De multiplayer is terug en uitgebreider dan ooit, met nieuwe klassen en een stapel nieuwe levels. In de rol van één soldaat van één van de legers zoeken wij de strijd op om als winnaar uit de bus te komen. Een passende uitrusting is hierbij van essentieel belang en in tegenstelling tot hoe het in de werkelijkheid ging, krijgt elke Russische soldaat nu wel een redelijke manier om zich te wapenen toegereikt.
Standaard zullen de zogeheten ‘bolt action’ geweren zegevieren qua aantallen, aangezien de standaard klasse deze zal bieden. Overige klassen zullen slechts een beperkt aantal soldaten toelaten, maar bieden daarentegen wel de mogelijkheid om een andere speelstijl toe te passen. Met een semi-automatisch wapen of zelfs een machinegeweer bieden wij ondersteuning aan onze maten, om daarnaast zelf ook nog flink wat punten te scoren. Als wij echter echt voor de ondersteuning gaan, kiezen wij ervoor om de ‘squad leader’ of ‘commander’ klassen een kans te geven.
Beide kunnen via een makkelijke en overzichtelijke weg commando’s geven die de lagere eenheden op hun scherm te zien krijgen. Daarnaast zullen deze officieren over rookgranaten en een verrekijker beschikken, waarmee ze punten op de kaart kunnen markeren. Het mooie aan dit markeren is dat een hoge officier vervolgens een radio, die verspreid over het level liggen, kan benutten om luchtsteun en diverse andere voordelen op te roepen.
Shooter op hoog niveau
We zullen alles wat we in shooters hebben geleerd overboord moeten gooien, want alles gaat in Red Orchestra 2 net even wat anders. Enerzijds proberen wij zoveel mogelijk punten te scoren, anderzijds gaat het er toch om om als winnend team te overleven. Waar kogels in andere games nog weleens zonder problemen opgevangen kunnen worden, is in Red Orchestra alles dodelijk en zullen wij het door het stof kruipen en secondelang schuilen voor lief moeten nemen.
Het niveau ligt zeer hoog en er is flink wat oefening vereist voor degenen die nooit de voorganger hebben mogen aanraken. De beloning daarentegen is wel zeer hoog als je vriendschappelijke troepen gered worden door jouw effectieve ingrijpen. Schiet je echter meerdere keren je teamgenoten dood, verwacht dan een golf aan klachten en pogingen om je uit de game te trappen.
Verschillende modi zijn aanwezig, maar het strijden om verschillende territoria is het meest populair. Heen en weer gaat de frontlinie, terwijl wij de ene keer verdedigen om vervolgens weer met het hele team druk te zetten op de vijand. Daarnaast zien wij dat het simpele ‘team deathmatch’, is het niet onder een andere naam, ook zijn intrede maakt in de game. Tot slot zullen er, nadat de modding-community los is gegaan, nog een stapel leuke concepten verschijnen, maar daar kunnen wij op het moment van schrijven nog niet verder over oordelen.
Nog niet bugloos
Nadelig is wel het grote aantal bugs wat momenteel nog in de game te vinden is, waarmee het regelmatig voorkomt dat de game crasht, ons wapen blokkeert of een dergelijk ander punt van frustratie. Tripwire Interactive released momenteel bijna dagelijks een patch om weer wat fouten op te lossen, dus de verwachting is dat wij binnenkort toch volop kunnen genieten van de game. Het is dan ook het vermelden waard dat als je de game nu al aanschaft, je niet moet schrikken van de bugs en over een week zeker nog een keer moet terugkomen.
Naast de multiplayer is er nog een zeer korte singleplayer, die menig gamer tot op heden nog niet eens heeft aangeraakt. Losjes gaan wij door de fictieve gevechten binnen Stalingrad, om daar kennis te maken met de levels die wij in de multiplayer op een hoger niveau kunnen spelen. De artificiële intelligentie is namelijk wel goed, maar niet even goed als de gamers die wij wereldwijd als vijanden mogen beschouwen.
Crème de la crème
Grafisch gezien is Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad de crème de la crème. Eén van de mooiste ervaringen wordt geschapen als wij de game op zijn hoogste instellingen zetten, is het niet dat hier wel een echte monsterbak voor nodig is. Zeker als wij online nog flink willen presteren en dus geen grijntje grafische lag mogen ervaren zullen veel gamers dit niveau niet halen, wat de ruimte voor verbetering in de toekomst overlaat.
Epische muziek is ook van de partij, zoals wij dat zo gewend zijn uit de vele propaganda-perikelen die in die tijd werden toegepast. Grote orkesten spelen de meest opzwepende muziek, terwijl de uitspraken her en der uit de keelgaten van de nog strijdende soldaten klinken.
Conclusie
Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad herbergt de capaciteiten waaraan een hardcore shooter voor op de PC moet voldoen. De mogelijkheid om met velen een online ervaring te beleven waar menig concurrent het onderspit tegen delft, is één van de sterkste punten van de game. Menig online veldslag zal worden uitgevochten en de verwachting is ook dat, als de game volledig bugloos is, er enkele grote toernooien volgen. Nu de game echter nog geplaagd wordt door games heeft Tripwire Interactive eerst iets anders om op te focussen.
Halen als:
- Je één van de beste PC-exclusieve multiplayer-games van het najaar wilt hebben.
- Je het Duitse fiasco in Stalingrad mee wilt maken.
- De sneeuw of vernietigde steden geen probleem zijn.
- Je de komende weken door de bugs heen kunt kijken.
Gespeeld op: PC.
